تباني دل

آمد و آرام در دلم جا گرفت.اين دشت سرخ را زيبا ز ما گرفت.چشم

 او سرچشمه نگاه دل شد. نياز دل راه و رسم او شد.دل تباني كرد

 و از ما دل گرفت.راه بر ما بست و راه خود گرفت. اي دل تو درياي

 خروشاني دمادم. منم آن كشتي بشكسته درهم.اگر آرام گيري ياد