من گلی بودم مرا از شاخه چیدندبه گلدانی برده و آبی چکیدند. به من گفتند اینجا خانه ی توست به جای باغ و بوستان کاشانه ی توست یکی بود همراه من طاقت نیاورد همان روز نخست عزم سفر کرد و رفت و من ماندم و غم به گلدان کوچکم عادت نمودم به چشم مردمان من راز دیدم در صد قفل دل را من باز دیدم که هر کس آمد وبرمن نظر کرد به آنی غصه از یادش سفر کرد به من این روزها رفت و بگذشت نمی گویم که آسان، سخت ،بگذشت من اما شکوه بر ایزد نگفتم به زندان کوچکم گاهی شکفتم ز راهی عاقبت یک مرد آمد نمی دانم چه فکری کرد آمد من خشکیده را او سبز می دید ز چشم عاشقم او غصه می چید نمی دانم چرا من گریه کردم ز نامردی مردم به او من شکوه کردم به او گفتم ز داغ این جدایی که از خانه مرا بردند جایی که نام خانه را بر آن نهادند بهشت کوچکم را از من گرفتند ز غربت چشم من همواره گریید ز نامردی این مردم به جانم خار رویید مرا که از غربت نشانی داشتم تنم سبز بود روح عریانی داشتم مرا هر روز بر هم هدیه کردند که گویی همراه من غم هدیه کردند به درد غربتم آن مرد گریید نمی دانم سخن های مرا بشنید یا نشنید مرا با دستهای مهربانش... مرا با آن نگاه بردبارش ز زندان کوچکم آرام برداشت به راهی آشنا او گام برداشت مرا برد عاقبت از آن سرایی که بوی درد می داد و جدایی مرا بر خاک آشنای خانه بنهاد و قصه ی یک گل خشکیده را اینگونه سرداد....