داستاني را كه مي خواهم برايتان نقل كنم درباره ي سربازي است كه پس از جنگ ويتنام مي خواست خانه بازگردد.

او در تماس تلفني خود از سانفرانسيسكو به والدينش گفت:" پدر و مادر عزيزم ، جنگ تمام شده و من مي خواهم به خانه بازگردم، ولي خواهشي از شما دارم.دوستي دارم كه مايلم او را با خود به خانه بياورم "..الدين او در پاسخ اظهار داشتند :"ما با كمال ميل مشتاقيم او را ملاقات كنيم".

پسر ادامه داد:"ولي لازم است موضوعي را در مورد او بدانيد.او در جنگ به شدت آسيب ديده و در اثر برخورد با مين يك دست و يك پاي خود را از دست داده است . جايي براي رفتن نداردبنابراين مي خواهم او با ما زندگي كند".

پدرش گفت":"پسر عزيزم ، شنيدن اين موضوع براي ما تاسفبار است .شايد بتوانيم به او كمك كنيم كه جايي براي زندگي كردن بيابد."

پسر گفت:" نه، من مي خواهم او با ما زندگي كند."

آنها در جواب گفتند:"نه تو متوجه نيستي فردي با اين شرايط موجب دردسر ما خواهد بود .ما فقط مسئول زندگي خودمان هستيم و نمي توانيم اجازه دهيم مشكل فردي ديگر زندگي ما را دچار اختلال كند.بهتر است به خانه بازگردي . او را فرام.ش كني.دوستت راهي براي زندگي خويش خواهد يافت."

در اين هنگام پسر با ناراحتي تلفن را قطع كرد . والدين او ديگر چيزي نشنيدند.

چند روز بعد پليس سانفرانسيسكو به خانواده سر اطلاع داد كه فرزندشان در سانحه سقوط از يك ساختمان بلد جان باخته است و آنها مشكوك به خود كشي هستند. پدر و مادر او آشفته و سراسيمه به سمت سانفرانسيسكو پرواز كردند و براي شناسايي جسد پسرشان به پزشكي قانوني مراجعه نمودند .آنها پسر خود را شناختند و در نهايت تعجب به موضوعي پي بردند كه اصلاً به آن فكر نمي كردند .

پسر آنها يك دست و يك پا داشت............

من هيچي نمي تونم بگم .......